Su

Tanıdığım insanları tanıyamadığım zamanlarda kendimi kaybolmuş sayıyorum. Isim verilmemiş bir yıldız yerine koyuyorum kendimi belki de keşfedilmemiş bir kara parçasıyımdır diyorum. Tüm bu varsayımlar üzerimden beni çiğneyerek geçilmediği anlamına da gelmiyor üstelik. Görmezden gelinenler, duyulmayanlar, susulanlar, yükler, yaralar,  yamalar, yenilgiler, anlamsızlık, yorgunluklar daha neler neler, herkesde olduğu kadar benim üzerimde de var. Her insan kendidir aslında biliyorum, değişemez. Bizim onlara kafamızda yada yüreğimizde verdiğimiz form benliklerinin hiçbir zaman tamamını içermez. Bu incitiyor insanı galiba en çok da, ve netsizliği tüm manzaraların. Ne kadarız, ne ederiz, kimiz. Nasıl ve neyle belirlenir bu anlayamadım bunca yıldır. Bazen tüm herkes nerede bitiyor ve ben nerede başlıyorum diye sorduğumda kendime..  beliren duraklar, yollar, uçurumlar, çıkmazlar  hele hele imkânsızlıklardan çok insanlar ve onların insanları sarsıyor ruhumu. Sonu yok bunun,...

Sen çok gece olsan .. Sonra ben sarhoş olsam .. Bir türkü tuttursam .. Seni sevsem .. Sırf seni sevdim diye dökülse yağmurlar .. Sırf seni sevdim diye boşalsa sokaklar .. Sırf seni sevdim diye erken olsa hep geç vakitler .. Sarhoş olsam ..Türkülü dilimde güzel bir gece .. Sırf seni sevdim diye.

Ben hiçbir yerdim.. Sen yürüdün, adımlarınla tüm dünya kıldın beni. Ben hiçbir şeydim.. Sen tuttun sevdin, her şeye sindirdin beni. Ben yoktum.. Sen inandın, deniz oldum, gök oldum, kadın oldum. Şimdi birisi soracak olsa bana seni, adın olurum. Gece tutar da çökerse yüreğine bir gün hasretimden bil.

Uğradı ve geçti diyorsam da aldırma.. ki sen yayıldın göğüme, söküp götürseler bile bir gün içimi, dünyaya baktığım o en muhteşem yüksekler hep senin dudaklarında olacak. Ben kime dokunsam mevsimler karışır bilirsin, çöker kalır toprak iki hece arasında, yağmurlar arıtamaz olur sokakları. Ağlarım, kuş yeli bilinir nefesim halk arasında. Gecikti her ne varsa yola çıkan birbirimizden birbirine doğru biliyorum.. Ama bu, sesini kısımlayıp usul usul öpmeme engel olamayacak hiçbir zaman, ki bir şehir iniltisinde hep sen avuracaksın hayatı. Ellerimi affet !

Bir gün beklemeyeceksin, olan yine bana olacak. Benim güvercinlerim kaybedecek yolunu, benim cenazelerim kalkacak her saat başı yeni yıkanmış yüzlerle. Ben tutup bir dala asacağım sesimi, benim ellerim küf tutacak orada burada unutulmuş gibi. Bir gün beklemeyeceksin, vapurlara küseceğim kaçırdın diye, bulutlara dağıldı diye, bir yıldızdan bin kıvılcım ahı alacak olan da ben olacağım. Temiz zannedilen her yerin kiri gibi, özgürlüğün gizli bir mahkumu, gelmişe geçmişe vurgun bir ben. Bi gün beklemekler gidecek, sen gideceksin, ben bu kuytunun daha içine kemireceğim kendimi, daha karanlığa ve en çirkin halde alıştığım her yerimle çiğneyeceğim geceyi.  Bir gün sen beklemezken artık ve ben beklenmezken, her yerden kovulmuş gibi bakıp susacağım hayata. Yine. Ve evet söz etme bana güzelliklerinden, vakitten. Şehir isimlerini sokma aramıza, adını sen verme hiçbir sokağın, soluma öyle derin, göğü yere yaklaştırma. Bir gün beklemeyeceksin, o gün yolunu kaybedecek güvercinler. Ne acı,...

Kendini eksiltme, ben varım. Doğduğum göğün kapı önünü süpürür gibi gülümsüyorum hemde düşünsene tüm dünya evim. Penceresiz geceleri inşa edenlerden farkın olsun, kirpiklerine sabahları hatırlat. Farkın olsun herkesden içine hatırlat. Gönlüne renk Ellerine şiir Ağzına çocuk sevinci Al ! Ceplerimde hep sen, hep bir sevmek benim. Al ! Senindir. Al içinin her şeyini bir yıldıza bağla şarkı söyle onlara. Her biri senin ve her biri senden. Her biri doğru ve her biri yalan. Her biri yıldızlarla kayıp gidecek birazdan. Şarkı söyle hadi Bak tertemizsin.

Çünkü insanlar kör, insanlar kötü, herkes yabancı. Çünkü kendini bir yana koyabilmeyi eskilerde unutmuşluğunun bile farkında değil hiç kimse. Çünkü vakit yok. Çünkü iklimler değişiyor. Çünkü hayat beklemiyor. Çünkü ölüm var ölüm. Bu yüzden seni böylesi hunharca sevişim. Anlıyor musun ? İlle de sen !