Su

 İçimde mırıldanıp duran bir ses kalmış.. Dokunup ellediğim hiçbir manzaradan bir renk sıçramıyor üzerime.Vakit artık adına bir anlam katamayacak kadar geç. Dilim yorgun. Herseye rağmen gönlüm sevmekten ibaret. Sevmek sadece sevmek. Ürpertici bir sevmek. Seni aşan şeyler bunlar.. Artık git! Ellerimin üşümesi gibi basit hislerle gelmemeliydin aklıma ki unutulmak bir özgürlük ilanı zannedersin sen.. Hadi artık git başımdan.. Şu güzelliğimin sana bir yüzü yok. Ben nefes alıp verdikçe kendimi tamamlayandım ya hani hep Sen böyle söylerdin Tamamlandım işte Artık git! Hiç bilmeyeceklerine gülümserken bile hala inancım varsa yaşama dair.. Bu mucizeleri beklemediğimdendir. Hiç göğe bakarken kayboldun mu acaba.. Sokağının toprağını ceplerine topladın mı uzaklara giderken..Kendini unutup bırakıverdin mi  kuşlarını ruhunu bilene.. Yani Tıpkı denizin en dibini öpmek isterken boğulmaktan korkmar gibi.. Ağlamak isterken güldün mü..Kalabilmek için gittin mi koşar adımlarla.. Hiç kendini sevdi...

  Ölmediğim sürece ... Toprağının neminden kuşlar hayat bulacak  Kat kat dürüp saklasalar bile göğü Uçmak denilecek adına  Uçmak bir masumiyet  Bir af uçmak Kanatlarımın altında gizlediğim en eski şiir Adından öperim.

İşte sana yeni mevsimler sevgilim.. göğün yaşattığı kuşlar.. denizin yosunları. Hiç olmadığı kadar narin bir şehir.. yaşanmış daha ne varsa birbirimiz için biriktidiklerimizle birlikte. Sana anlatmayı seviyorum. Zamanın ortasında kendini hep yeniden yaratan manzaralar..yüzünü her yerde bulmaktan hiç yorulmayan bu kalbim. İşte sana yeni kolular sevgilim.. işlenmiş topraklar kadar cömert bir ruh.Uzaklara erişen ellerim.. yanım.. yakınım.. devam edişim uzayıp giden yollara.. aşılan sulara.. tutkunluğum sana. Seni anlatmayı çok seviyorum. Birilerinin hiç bilmeyeceği fikirlerimsin böyle. Duyurmadığımsın.Tüm güzelliklerin oluşunla bütünleşen yeryüzünde hep var olabilsem. İşte sana sevmelerin sevgilim.. Kaç kere yaşanmış sayılır seninle bilinmez ama.. yalnızlığı önemsiz kalabalığı yersiz bu hayatın en keskin kıvrımlarında bile..  Sana yaslanmış bu ömrümü  yaşamaya hiç doymuyorum.

 Evimin bir odası deniz olsun istiyorum.. Bir odası gökyüzü.. Bir odasında hep birbirimize kavuşalım bir diğerinde yanalım.. Tek sahipsiz kuşlar sevsin bizi.. Kir tutan renkler.. Aşınan izler.. Boşalan çerçeveler.. Bu eller bu adımlar bu göğsümde ki deli ses benim değil.. Benim değil seni aşabilecek hiçbir şey.. Koridorlarda durup kalan havayı dirilt.. Pencereleri hatırlar duvarlarıma.. Bu bizimki yaşamak sadece biraz.. Çatısı çiçek temeli taş.. Bayat bir akşam vakti bu .. Geçerli geçersiz bir kuralı yok sevmenin.. İstemenin de öyle.. Eski zamanlardan bugüne sağ kalmış bu güzelliğini hor görme artık.. Yüzüme yaklaş.. Ruhumu gör.. Bana tek kendini ver.

 Benim en aşık hallerimi bilen tek sensin'  Dümdüz  derli toplu sevemeyişimin sessizliğinde..  sanki göğsüme bağdaş kurmuşçasına gözlerimi okşayan ruhun nasıl da güzel..  Hiç sorgulamıyoruz çünkü artık nasıl ve niçin olduğunu bazı şeylerin.. Yerle göğün arasında kıpırdaşıp duruşumuza yaşamak deniyor halk dilinde.. Mutlu yaşamak.  Koklayarak dokunarak.. severek sevişerek.. Anladıklarınca ve anlamadıklarınla bile kimi zaman..  Ben ten ve kemiğim Tek süsüm sensin !

 Kendi kendime söylendiklerim  haricinde aynı her şey..  mevsim kış..  sümbüller aynı güzellikte..  ve ben.. ben yaşayacaklarının tümüyüm hala..  Beni güzel özle!

 Eskiler denince nefesimi göğsümde tutmaya çabaladığım yaştayım ... fotoğraflarım çoğalırken çentikleri derinleşen ruhumun derinlerinde.. kirpiğinin bir tanesini bile yitirmemiş güzelliktesin. Hala !  Sevmek seni avutulmak ihtiyacı hiç duymadan.. hiçbir ifadeden korkmayarak.. sevmek böyle eskiden beri. Hayatın üzerime sinmişliğisin.. Minnettarım!