Dimdik ve yerle bir

Bir dünyayı böyle ikiye bölmeyi nasıl başarabiliyor bilmiyorum.
Bir yarısı o bir yarısı ben.
Işte orada, etrafında gürültüler, insanlar, yaşanma telaşı dolu tesadüfler.
Oturduğu banklar, duraksadığı vitrinler, eski şarkılar, yaşanmışlıkları.
Insanlara baktıkça, insanlara dokundukça omuz uçları, gülümsedikçe el alemin çocuklarına, nefes aldıkça ve ben bunun şükründe olsam bile.
Biz iki kişiyiz, aynalarda yüzü tek, sesleri hiç savaşıp üste çıkmamış, kaybetmemiş, kazanmamış, korkmuş biraz ama 6sarılamamış iki insan.
Hala.
Dokunduğu hiçbir şeyde el izim yok, fark edince bunu bir sey hissediyor mu acaba. Kokladıkları bensiz. Şiirlerin ardında temiz kalmaya çalışan kalbinin dehşetinden habersiz.
Biz iki kişiyiz hayatta olan.
Biz bu kadarız.
Bir gökyüzünü böyle ikiye bölmeyi nasıl başarabiliyor anlamıyorum.
Iste tüm kuşlar onunla, tüm rüzgârlar, tüm özgürlükler onun.
Çiçeklerimin onun topraklarından ayrı büyüyüp ölmesinden habersiz. Posta kutumun ismini dahi bilmeyişinden ve hatta uzak olmanın tarifsizliğinden yüksüz.
Ama hergün ard arda gözlerini açarken masal kahramanlarından güzel bir varlığa sahip.
Su içerken, konuşurken, gelip geçerken anlamsiz binlerce kapı önünden.
Iki kişiyiz.

Defalarca anlattım, bilmem kaç kez söyledim ve sustum, söyledim sustum.
Cevap alamayacaktım, her şeyin adını şiir koydum.
Sevmek bu olmamalı, özlemek böylemiydi, hiç güzel değil, ki özlemek masum çocuk oyunlarına benziyor kalbime kulak verdiğimde.
Biz iki ruhuz, iki beden, iki can ve kuru bir hasret.
Biz sadece iki kişiyiz hayatta olan.
Biz bu kadarız.

Vazgeçmek gibi bir lüksüm yok, unutmaktan Allah korusun.
O öyle yüzü tek, aynalarda varken.
Ben böyle sessiz, kimi zaman da avaz avaz yeryüzüne aitken, toprağın üzerindeyken, ölüme hiç gerek yok.

Defalarca kaçan bir sesim, tutunamadıkça ufalanan ellerim, bir şiir ciğerimde oturan, bir göz yaşı dudağımda sağınak ve hür.
Bir dünyayı böyle ikiye bölüyor, mutlu oluyor bensiz, heyecanlanıyor.

Sevişmelerin tadından acısından bahsetmeden, öpüşmelere farklı isimler uydurarak belki de.
Yaşayabiliyor, yaşayabiliyoruz.
Sevmenin tüm bunlarla pek bir ilgisi yok.
Biz iki kişiyiz hayatta olan.
Biz bu kadarız.
Kimse artık avuntulara inanmıyor.
Bir mucize varsa eger, oda şu birbirimize olan sevgimiz.

Zaman akıp gidiyor, dün,şuan ve yarın.
Ayrı ayrı ağlıyor, bir yürekten iç çekiyoruz.
Savunmasız yanlarımıza gülüşlerimizi yamıyoruz.
Kimse bilmiyor ama şarkıların bize ait nakaratları var, yağmurların ılık damlalrı, üşürken bile usul usul taşabilen bir yanardağ içimiz.
Ismini bir türlü becerip söyleyemediğim doğa olayları ve bir çok felaket daha, temize çekiliyor.

Kapımın eşiginde bağdaş kurdum ve sevdim onu, mutfak tezgâhını temizlerken sevdim, ahşap merdivenin yine üçüncü basamağına oturup susup da sevdim.
Hangi kitap yazabilir ki yüzümü.
Kaç defa yutkunduğumu hangi kuş hangi elektirik teline anlatabilir.
Vapurlar, yolcular, dalgalar bilebilir mi nasıl koktuğumu severken onu.
Dimdik ve yerle bir.
Anlam aramamak gerekiyor belkide, gerçek ve düş yan yana gelebilir mi hiç, ölü ve diri çay içebilir mi, şiirlerin sonu gelir mi.
Yer ve gök inat etse bile hala, adımı taşısa her yeni doğan çocuk, agaçlarda ellerim büyüse çiçeklense beni onun kılabilir mi.
Hayat çok karışık, gönlüm düğüm düğüm.
Yazsam, yazacak binlerce söz, sussam ebedi dilsizlik.
Beni böyle ikiye bölmeyi nasıl basarabiliyor bilmiyorum.
Bir yarım o bir yarım ben.

Selâm ederken tüm hava koşullarına, kuşlara, özellikle onun kuşlarına.
Denizlere, denizin ona vuran kıyılarına.
Göğe ve koruduğu yüreğine.
Köprülerinden uçurumlarından tüm kıyılarından, görünmezliğimle ama deli gibi inandığım.

Seviyorum.

Çiçekler tüm dünyada açıyor.
Biz iki kişiyiz hayatta olan.
Biz bu kadarız.
Sevmek ise,
aynada tek yüzlü insanların inadına gülümsemesidir belki de, gözlerindeki hasretle hayata.

26şubat18/ sukalemi