Su

 Herkesin herkesden bu kadar çabuk gidebildiģi bir çaģda .. kimsenin kimsede ölmekten korkmadığı gecelerde.. hiçbir yerin hiçbir yerden farkı olmasada olur dercesine kirletilen sabahlarda..       Bir yerlerde hep kavuştuk biz.      Haykırmak bir ağzın fısıldamaktan yorulması demek değil aslında. Ağlamak bir daha asla gülemeyeceksin demek değil.     Avuta avuta yeşerttiğimiz ormanların gölgesinde solmuşluğumuzu hangi güç hor görebilir ki sence        Hangi ışık, hangi çukur, hangi küf var oluşuna kafa tutabilir.       Ziyan ve hor savaşlarla kanadı durdu hep zaman.. gök düştü.. ateş söndü.. geçmedi.         Bir zamanlar kelebeklere dokunamaz eller kuşun kanadında uyurken artık.. ne rüzgâr serin, ne güneş keskin ne su ıslak.         Bir yerlerde seni yadırgadım durdum kimi zaman..       Bir yerlerde acıdım      ...

 Belki de hayatı kuşları var diye seviyorumdur .. kuşları uçabiliyorlar diye.. ve seni ..  Gökten hiç bahsetmiyorum bile.

 Benim ruhuna beslediğim hayranlık ..  hani insan tarif edemez..  etmek istemez..  içinde kalsın da ağırlığını yitirmesin ister bir duygunun..  öyle. Sen ne dersen de ..  adımı yitirmişliğimin en güzel armağanısın benim için. Tüm kelimeler ve melodilere inat, yırtılan bir sayfanın ardında boş sayfalarda kı darbe izlerinin kutsanma sebebisin. Ellerimi avuçlarımı ölenedek koruyacak olmam bundan. Adının geçemediği tüm satırlar senindir Söz veririm.

 Fikrime gök iniyor..  Şehir yok..  Zaman yok... Kimseler yok..  İçimin dışa yansıyışı oluyor rüzgâr .. Kendime adıyorum kendimi..  Uzun lafa gerek yok.. Uçabiliyorum işte ben de bazen..

 Bazı şeyleri sadece satırlarda görmeyi öğreniyor insan zamanla.. bazı yüzleri sadece fotoğraflarda sevmeyi ..  Sonu olmayan her melodiyi alıp saklarken köşe bucak ..masalları biriktirip şiirler eskitiyor.. Tanıyor kendini.. öğreniyor.. Seni seçtim ! Bileklerimden tut savur beni der gibi uzaklaşıyor.. haykırıyor kirpiklerinden ateşler saçarak susulmuşlara.. Öğreniyor ağzından doğurmayı göğü tükendikçe.. kaburgaları kırıldıkça seviyor esnekliğini göğsünün..  çoğalmayı öğreniyor..  Azab edilmişliği tartışılamaz kara parçaları bilirim.. varılmaz .. oralar sadece var edilir.. Ben seni seçtim ! Belimden kır.. sesimden bağla beni.. Hiç kimse bu kadar eskitilerek güzelleştirilemezdi.. Başka kimseye yakışmazdı bu ellerim.. Ruhumdan yargıla.. gönlümden öp beni.. Hiç kimse  ama hiç kimse senin için yaratılmadı.. Seni seçtim ! Bazı manzaraları değiştirmeyeceğini öğreniyor insan zamanla.. bin parçaya bölünse de bir parça artacağını biliyor aşk için..  İçimi dışa çevir....

 Zamanı eğdim, sakladım seni.. Bu umuttur yeryüzünden sonsuzluğa kadar.. Mucizem bir limanımın olması değildir hiçbir zaman.. denize hükmedişimdir.. Gözlerimden sökülmüş kuşları salıvermektir gökyüzüne.. Sensindir, olduğun kadar.. Benimdir senden ötürü hâlâ..  Çatlak ve isli sesin dolanınca saçlarıma nefesini okşamaktır marifet.. Sen evrenimin sonsuzluğu.. uzak yolum.. kurak toprağım.. suskunluğum.. Gün gelirde ellerimden çiçekler uzarsa ruhuna.. gün gelirde bir tutam kabuk bağlanırsa yarana.. günahına sevabına.. göze alınan söz kırımına.. Inanmadığın ne varsa gucakla.. hayaller kur küf tutmuş eskilerinden.. sevmeye incittiğince güzelleşen sesinden başla..Varsın ölsün şiirler ağzında.. varsın kıyıların olmasın.. yıkılsın bulutlar.. gece güne bulansın.. Bir bayram sabahını yaşa korkmadan.. ağla mezarlıklarda.. kahkahalar uzat sokağının tavanına.. çocukları sevindir.. kendini özlemlerinle fazla hırpalama..  Varsın hiç kimseler bilmesin seni benim sevdiğim gibi.. varsın güze...

  Şarkıların başını okşamak gerekir bazen.. şiirleri bağışlamak ve kuşları sevmek apansızca ..   kaybolup kaybolup bulabilmek için yine kendimizi..