Ana içeriğe atla

Sen

Bende bir devam edişin var. Çatışıyor muyum zaferler mi kutluyorum belli değil fikrimle. Hep devam eden yollar gibi, gökyüzü gibi, nehirler gibisin.Öyle sade, öyle hür, öyle hep kendi başına buyruk.

Derinlerime inerim seni düşledikçe, izlerim zamanın yerinden kıpırdattıklarını. Acılarım, sevinçlerim, başım diktir kaburgam darbeli.

Merak ettikçe büyür gizemin, sustukça mızlanıp durur bir çocuk bedenimin içinde.

Anlamak mı bu?

Bağ mı?

Yaşamak mı?

Bir devam edişi var gözlerinin, kirpiklerin kıpırdar fotoğraflarında bile. Bir devam edişi o sesinin, kahkahalarımla gözyaşlarımı seviştirir delice, müsade ederim.

Kalbin, bana nasıl böyle sarılabiliyor elsiz ayaksız?

Kaldıkça devam ediyorsun.

Üzerimde bir gece serinliği, saçlarımda tuz. Denizden kıyıya vurmuş köklerimle sarılıyorum dünyaya. Hangi Ağustos taşıyabilir adını söylesem, anlayabilir mi bu hissi senden bir başkası evrene dağılsam?

Hayır !

Seni ihtimallere vermiyorum.

Bir devam edişin var, beni benden ötelere sürükleyen. Öyle güçlüsün ki sensin beni gölgelerimden ışığa taşıyan.

Geldiğin yer umrumda olmadı hiç, varacak mısın bilmek istemiyorum. Güzelliklerden yaratılmışçasına devam ederken sen bende..

Müziğe, renklere, yazılara, hissetmekten gebere gebere bir özleme şahidim.

Senin devam edişin bu.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kuşlar ve balıklar

Masallara inanan bir çocuktum ben, bileklerimde çiçekler açardı, ağzımda kelebek tozları. Kışa ve göğe inancımı, yaza ve denize kavuştukça yücelttim. Hayaller kurduğum, insanlardan gizli, gerçekten çok daha ileride bir dünyam vardı, orada bittikçe var oldum. Durakları sevdim hep, köprüleri, ayrılmaktan ve gitmekten nefret ettikçe sevdim yolları. Son bakışlar, son sözler, sımsıkı sarılmalar, yalvarırcasına beni avutun bakışları. Böyle böyle büyüdüm hep, kuşlar edindim, balıklar edindim, bahçeler, duvarlar, odalar, odalarda yanan ve tükendikçe yenilenebilen ışıklarda beliren sadık gölgeler. Masallara inanan bir çocuktum, şiire tutunan bir kadın oldum. Müziklerde kıvranırken, d...
Yorum Gönder
Devamı

1:25 duy beni

Gece ayazından sesleniyorum, sokaklardan, isimsiz kapı önlerinden, pencere pervazlarından, kırık dökük lamba ışıklarından, yaralı vakitlerden, Duy beni ! Adımlarımla tekrar tekrar okşadığım bir kentten, koynuna girip nefesimle temize çektiğim kuytulardan sesleniyorum. Kat kat üşüsemde gizlemediğim ellerimle, ses etmeden hiç, tüm göğe adanmışlığıyla yüzümün. Unutmadan bir an bile olsa yerini kalbimin sesleniyorum. Hayatın uzak bir kıyısında yürürken ve soluklanırken ihtiyar kediler gibi zaman zaman, uçamazken ama kanatlanırken sesleniyorum. Duy beni ! Soğuk ya buralar, çok soğuk ya ellerim. Ilık ılık içimden akan mavi nehir sensin, o yüzden kaybolup gitmemişliğim. Hep o yüzden bu koku, bu dallar, böyle çiçeklere benzeyişim. Sesleniyorum.. Toprağından göğüne kadar hayatın, tek hakikatim. Aç kollarını, evimi özledim.
Yorum Gönder
Devamı

Sonsuz kavuşma

Heyecanlıyım, her buluşmamız bir kavuşmaktır çünkü aşk katında, bunu biliyorum. Ne o özlem dolu günler, ne yalnız geçen geceler  ne de incinmişliklerim bir anlam taşımıyor artık. Gün boyu koştururken, yüzümde kocaman bir tebessüm hep ayakta dimdik tutuyordu beni böyle günlerde, başı dik bir gönülle seviyorum. Hiçbir şarkı hüzünlendiremiyordu, çünkü yüzünü avuçlarımda hissediyordum bile sanki, ve hicbir şiir eksik gelmiyordu. Hele ki kitaplar, durduk yere sayfalarının arasına burnumu gömüp gömüp kokularını içime çekiyordum. Bugün saydım, yedi odanın beşinde başkanmış birer kitap vardı, kokuları bana aitti, onun ki gibi. O'na okuyacaktım, ona anlatacaktım, onunla harmanlanacaktı çünkü hepsi. Bu sevgiliyi hayatın her yanına iliştirmekten fazlasıdır, toprağı ekmektir, suyu içmek, ekmeği öpmektir ve bir adamı sevmek. Sevmek kutsaldır. Günlerin akıp gidişini bile farkedemiyordum, güneş her penceremi bir defa öperek batar benim. Yine farkedemedim. Mutfağımdan do...
Yorum Gönder
Devamı