Vazgeçmek

 Ona doğru baktım.

Mevsimler yıllar geçti ben hep ona doğru baktım. Sokağımda evler yıkıldı yenilendi, yüreğimde kuşlar büyüdü göçtü. Ben hep ona doğru baktım.

Ezberinden  çiçekler yetiştirmeyi öğrendi ellerim, sabahı karşılamayı öğrendi gecelerim, sayfalara sığamayacağını öğrendi satırlarım.

Ben hep ona baktım.

Sesimin ilişemediği, ellerimin dokunamadığı,kokumun sinemediği uzakları hep af ederken, yüzümün göğe bulaştığını hiç anyamadım. 

Ama geçti, izin verdim.

Saçlar uzayınca daha çok kırılırmış, eller uzanınca daha çok yorulurmuş. Gönlüm bir an kendini seçebiliyormuş.

Dünyanın ağzına oturdum, avaz avaz haykırdım yüreğimi. Anladım ki baktığım yerlerde ışığın değebileçeği bir heves kalmamış. 

Bitti, müsade ettim. 

Bakmaktan vazgeçebildiğim an, hissettiğim özgürlük yeşeren tebessümlerim kadar rengarenkti.

 Ve gözlerim tek göğün parçasıdır artık.