Su

Sabah şehir uyanır, sen yürürsün yollarında. Kediler, perdeler, saksı çiçekleri uyanır. Bir martı çığlında belki, bir bulut gölgesinde, bir simit bir bardak çayında yada. Hayat başlar, sen gülümsersin, içim gülümser . Bilmem şiir, hiç bilmem söz, anlatamadığımca solurum serinliğini ellerimin. Sevdiğimce bilirim kendimi kendimde. Sabah şehir uyanır, ışık getirir, sen dokunursun yüzüme. Rüzgâr, su, toprak dokunur. Yoksa seni bu denli hiç sevebilir miydim, Sevgilim. “günaydın” Hayat

Sonra sonra … kar fırtınaları bittiğinde, sokaklar hala beyaz geceler dipsizken, koyu bir mavi düşüyor üzerime, kirpiklerim çatlayacak diye korkarken birden ağzım yıldız doluyor. Elim ayağım gök, inanır mısın elim ayağım gök. Buralar işte, sessizliği biraz da sensizliği kadar. Seni çok özlüyorum.

Ben ki, uçsuz bucaksız bir kıyıydım, derindim, rengarenk çok ışıklı, ılık gibi şefkatli. Şimdi sokak lambalarının gölgelerine ateş böceklerini anlatırken, usul usul yanarken, yüzümde tüm yıldızlar. Adını ansam denizlerin çekilecek, balıkların ölecek, belki yıkılacak çatıların kırlangıç yuvaları. Anmam . Kabulüm, benim olmayan çiçek diplerinden başlasın ve büyüsün toprakların. Bileklerinde tapulu kuş sürülerinin kanatlarında uyu, dokunduğun senindir,koktuğun senin, adın senin. Yıldızlardan ötesi  benim. Ben ki, hakkımca yumuşak ve şeffaf. Ben ki  iki ufak el ve beyaz tenden öte hala sevdalı. Çok sevdalı. Uçmayı unutma.

Saat 1:47 Ben Su. Ağlamıyorum, fakat gözlerim denizleşiyor, denizleşiyor ve kocaman dalgalarla sarıyor yanaklarımı, sonra çenemi, sonra sonra göğsümde bir çocuk heyecanla ilk yağmuruna seviniyor sanki. Karanlık odanın ufacık gece lambası kendine bile aydınlatamıyor. İki elim kadar yüzün ve iki elim kadar acıyorum seni özlerken. Kaç defa söylediysem inkar ettiğin bu çığ,bu bereket, bu şükür edercesine yıkanmak sessizce nefesinle.Kıpırdamadan ağlamamak. Saat 1:54 Ben Su. Ağlamıyorum. Sevgilim dediğin her defa af düşüyor yeryüzüne, af çıkıyor hayata, af kabul görülüyor sevgi katında.Iyileşecek diye inanıyorum her çirkinlik. Iki elim boynunda hikayeler doğuracak, şiirler temize çekilecek, inanaca...

Biraz susmuşum, sonra sanki hiç yokmuşum, sanki hiç kimsem olmamış, sanki koşuyormuşum kumsalda ve vakit akşamda durmuş. Sanki kuşmuşum, gök kadar gözlerim. Ilık karlar yağarken buzdan şehirlere, göçmekten habersiz, sanki kalakalmışım. Şeffaf bir mevsimmiş, düş'müşüm kendi içime. Uçurumlara tırmanılmaz, omuzlarımda başlarmış adım izleri şairin, ki şiir suskunlukmuş. Adında kopmuş kıyamet, bilmem kaç asır adın, birkaç soluk yaşım. Sanki susarken ve severken seni, severken ve düş'ken susmuşum. Kokunun keskinliğinden öperim, perdeler perişan. Sesinin kesiğinde ölürüm özlerken ve yine özlerken. Şiiri topla, topla bitmiş. Kalakalmışız.

Insan birçok şeyi biliyor ve görmezden geliyor. Okuduklarımız kadar konuşabilseydik, değişik olur muydu herhangi bir şey bilmiyorum. O özenle sustuklarımız bizi temize çekebilecekmiydi acaba. Içimi yaza yaza içime attıklarım o kadar çok ki, bakmaktan korkarken gördüklerim, severken nefret ettiklerim, kalırken gittiklerim. Hayatımı hiç bu şekilde düşünmemiştim, bu kadar çok ve bu kadar dar olmamalıydı. Hak etmiyorum. Hak etmediğim o kadar çok şey var ki, yinede kolluyorum onları bile. Yaşanınca kalıyor her şey, bitti desekte, katlaya katlaya cebimize sığacak hale getirsekte, kalıyor tepemizde gökyüzü. Yazmak ihtiyacı duyduğumda hep yazardım ben seni, sabahlara kadar cümle kurar ve bir saniye bile susmak aklımdan geçmezdi. Su...

Masallara inanan bir çocuktum ben, bileklerimde çiçekler açardı, ağzımda kelebek tozları. Kışa ve göğe inancımı, yaza ve denize kavuştukça yücelttim. Hayaller kurduğum, insanlardan gizli, gerçekten çok daha ileride bir dünyam vardı, orada bittikçe var oldum. Durakları sevdim hep, köprüleri, ayrılmaktan ve gitmekten nefret ettikçe sevdim yolları. Son bakışlar, son sözler, sımsıkı sarılmalar, yalvarırcasına beni avutun bakışları. Böyle böyle büyüdüm hep, kuşlar edindim, balıklar edindim, bahçeler, duvarlar, odalar, odalarda yanan ve tükendikçe yenilenebilen ışıklarda beliren sadık gölgeler. Masallara inanan bir çocuktum, şiire tutunan bir kadın oldum. Müziklerde kıvranırken, d...